|
HÖKUMƏT: O
HECƏ FƏALİYYƏT GÖSTƏRİR?
ABİL
BAYRAMOV
Xəzər Universitetinin müəllimi
Mənbə:
"Məşvərət", N23,
1999
Dövlət
hakimiyyətinin həyata keçirilməsində iştirak edən orqanlar sırasında
hökumətin xüsusi çəkisi var. Ümumi qəbul edilmiş anlayışa görə, hökumət
ölkədə icra və sərəncam fəaliyyətinə rəhbərliyi həyata keçirən kollegial
orqandır.(Lakin prezidentli respublikalara və bəzi dualist monarxiyalara
tətbiq edildikdə bu anlayışla mövcud fakt arasında müəyyən uyğunsuzluq
yaranır. Beləki, bu ölkələrdə ümumi səlahiyyətli administrasiyaya kollegial
orqan deyil,prezident və ya monarx təkbaşına rəhbərlik edir. Məsələn, ABŞ-da
nazirlərin hamısı yalnız prezidentə tabedir, onları birləşdirən Kabinet isə
qərar qəbuletmir və yalnız müzakirələr aparır. Ümumi səlahiyyətli mərkəzi
icra hakimiyyətinin qərarlarını yalnız prezident qəbul edir).
Siyasi
tərkibindən asılı olaraq, hökumət birpartiyalı, koalisyon və partiyasızolur.
Parlamentli və ya qarışıq idarəçilik formalı demokratik
ölkələrdəbirpartiyalı hökumət o zaman formalaşdırılır ki, siyasi
partiyalardan biriseçkilər nəticəsində parlamentdə və ya onun aşağı
palatasında yerlərin çoxunuəldə edir. Böyük Britaniyada adətən belə olur.
Hökumətin olduğu prezidentlirespublikalarda prezident hökuməti, bir qayda
olaraq, öz partiyasınınnümayəndələrindən formalaşdırır, bəzən isə bu və ya
digər siyasi məqsədləonun tərkibinə başqa partiyalardan olanları da daxil
edir.
Bir qayda
olaraq, parlamentli və qarışıq idarəçilik formalı ölkələrdəkoalisyon hökumət
yaradılır. Bu o zaman baş verir ki, seçkilər nəticəsində partiyalardan heç
biri parlamentdə birpartiyalı hökumət formalaşdırmağa kifayət edəcək qədər
çoxluq qazana bilmir. Başqa sözlə, koalisyon hökumət partiyalararasında
ümumi hökumət proqramı haqqında razılığın nəticəsidir. Almaniya, İtaliya,
Türkiyə kimi ölkələrdə adətən koalisyon hökumətlər formalaşdırılır.
Həhayət,
partiyasız hökumətlər partiyaların koalisyon hökumətin təşkili barədə
razılığa gələ bilməməsi və parlamentin buraxılmasının arzuolunmaz olduğu
hallarda yaradılır. Belə hökumət mütəxəssislərdən ibarət olur, onlarınsiyasi
mənsubiyyəti isə heç bir əhəmiyyət daşımır. Belə hökumətlərin mövcudluq
müddəti əksər hallarda böyük deyil. Partiyasız hökumət cari işləri
hökumətipartiya əsasında formalaşdırmağa nail olunan müddətə qədər aparır.
İdarəçilik
formasından və parlamentin hökumətin formalaşdırılmasında iştirak
dərəcəsindən asılı olaraq hökumətin təşkilinin iki iki əsas formal prosedur
modelini fərqləndirmək olar: parlament və parlamentdənkənar.
Parlament
modeli hökumətin parlament seçkilərinin nəticələri əsasında təşkilini
nəzərdə tutur. Bu, parlamentli respublikalar, monarxiyalar və əksər qarışıq
respublikalar üçün səciyyəvidir. Ümumi qayda üzrə, dövlət başçısı hökumətin
başçısını təyin edir. Mandat alan hökumət başçısı hökumətin tərkibini
formalaşdırır və onu fəaliyyət proqramı ilə birlikdə parlamentin (məsələn,
Böyük Britaniyada İcmalar Palatasının, İtaliyada hər iki palatanın)təsdiqinə
verir. Bəzi ölkələrdə (məsələn, Bolqarıstanda) parlamentə yalnız hökumətin
başçısı təqdim olunur. O, təsdiq olunduqdan sonra hökuməti formalaşdırır və
onu təyinat üçün dövlət başçısına təqdim edir. AlmaniyadaBundestaq federal
kansleri federal prezidentin təklifi ilə seçməlidir. Bumümkün olmadıqda
Bundestaq belə seçimi öz mülahizələrinə əsasən apara bilər.İsveçdə hökumətin
başçısı Kral yox, Riksdaqın talmanı tərəfindən təyin edilir.
Mərkəzi icra
hakimiyyətinin formalaşdırılmasının parlamentdənkənar modeliprezidentli
respublikalar, dualist monarxiyalar və bəzi qarışıq respublikalarüçün
səciyyəvidir. Məsələn, Kolumbiya Konstitusiyasının 189-cu maddəsinəəsasən,
respublika prezidenti dövlət və hökumət başçısı kimi Kabinetinnazirlərini və
inzibati departamentlərin direktorlarını sərbəst təyin edirvə dəyişir.
Bəzi
prezidentli respublikalarda parlament mərkəzi icra hakimiyyətinin
formalaşdırılmasında müəyyən formada iştirak edir. Belə ki, ABŞ
Konstitusiyasının 2-ci maddəsinin 2-ci hissəsinə uyğun olaraq,
prezidentSenatın məsləhəti və razılığı ilə vəzifələrə təyinat aparır.
Müxtəlif
ölkələrdə hökumət üzvlərinə münasibətdə işlədilən eyniadlı terminlərinməna
yükləri bir çox hallarda fərqlidir. Məsələn, Yunanıstanda “dövlət
katibi”termini nazirin birinci müavininə münasibətdə işlədilir. ABŞ-da isə
“dövlətkatibi” termini xarici işlər naziri vəzifəsini bildirir. Bu termindən
Böyük Britaniyada da istifadə edilir. Burada “böyük nazirlər” adlanan
Kabinet üzvləri belə adlanır.
“Dövlət
naziri” termini də müxtəlif mə`nalarda işlədilir. Bir sıra ölkələrdə bu adı
daşıyan vəzifəli şəxslər hökumətin tərkibinə daxildir. Norveçdə hökumətin
başçısını, Yaponiyada Kabinetin hər bir üzvünü, Böyük Britaniyada nazirin
(dövlət katibinin) birinci müavinini “dövlət naziri” adlandırırlar.
Fransada,Macarıstanda, Portuqaliyada dövlət nazirləri hökumət başçısının
müavinlərikimi çıxış edirlər.
Avstriyada,
Böyük Britaniyada hökumətin tərkibinə üzərlərinə parlament qurumları ilə
əlaqə saxlamaq vəzifəsi qoyulan parlament katibləri dədaxil edilib.
Ənənələrə
sadiq qalan Böyük Britaniya kimi bəzi ölkələrdə ayrı-ayrı hökumət üzvlərinin
orta əsr adları saxlanır. Xəzinə kansleri (maliyyə naziri),lord kansler
(məhkəmə hakimiyyətinin başçısı) kimi adlar bu qəbildəndir. Hökumət
başçısının adı müxtəlifdir, lakin əksər ölkələrdə o, baş nazir (birinci
nazir - fransız sözü olan “rremier” birinci deməkdir) adlanır.Bir çox
hallarda hökumət başçısını Nazirlər Sovetinin sədri (məsələn, İtaliyada) və
ya hökumətin sədri (məsələn, İspaniyada, Çexiyada)adlandırırlar. Bəzi
ölkələrdə (məsələn, Bolqarıstanda) hökumət başçısınazir-sədr, alman
torpaqlarında nazir-prezident adlanır. Özünəməxsus adlara da rast gəlinir:
məsələn, Almaniya və Avstriyada federal kansler.
Bir sıra
ölkələrdə hökumətin başçısı bəzən daha nüfuzlu idarələrə rəhbərlik edən
nazirlərin özünəməxsus daimi müşavirəsini təşkil edir. Böyük Britaniyadao,
ABŞ prezidenti yanında “mətbəx kabineti”nə oxşar olan daxili kabinetadını
alıb.
Hökumət, daha
dəqiq desək, onun başçısı yanında xüsusi aparatın yaradılmasımeyli son
onilliklər ərzində daha çox müşahidə edilməkdədir. Bu aparatınbaşçısı
kifayət qədər nüfuzlu şəxsdir və bir sıra hallarda nazir statusuna malikdir.
Böyük Britaniyada baş nazirin katibliyi və Kabinetin katibliyi kimiqurumlar
get-gedə daha mühüm əhəmiyyət kəsb etməkdədir. Fransada baş nazirin yanında
mülki və hərbi kabinet fəaliyyət göstərir, mülki kabinetin tərkibinə daxil
olan baş nazirin baş katibliyi isə idarələrin fəaliyyətini əlaqələndirir,
hökumət sənədlərini hazırlayır və onların icrasına nəzarət edir. Almaniyada
nazirin başçılıq etdiyi federal Kansler İdarəsi hökumət başçısı üçün
siyasətinbütün istiqamətləri üzrə (inzibati, əlaqələndirmə, nəzarət,
təşkilati və s.)tövsiyələri, qanun və hökumət qərarlarının layihələrini,
Bundestaq və Bundesrat üzvlərindən daxil olan sorğulara cavabları işləyib
hazırlayır.
Qeyd etmək
lazımdır ki, konstitusiyaların əksəriyyətində hökumətin səlahiyyətləri ən
ümumi şəkildə təsbit edilir. Parlamentli idarəçilik formasına malik
dövlətlərdə hökumət bəzən öz konstitusiya səlahiyyətlərinə malikolmaqla
yanaşı, təcrübədə dövlət başçısı səlahiyyətlərinin böyük hissəsini həyata
keçirir. Əlbəttə, hökumətin səlahiyyətlərinin dəqiq müəyyən olunmaması
təcrübədə onların əsassız olaraq genişləndirilməsinə yol aça bilər. Buna
yolverməmək üçün demokratik ölkələrdə xüsusi konstitusiya institutları
fəaliyyətgöstərir.
Sosialist
ölkələrinin, eləcə də bir sıra demokratik dövlətlərin konstitusiyaları üçün
hökumətin səlahiyyətlərinin daha geniş şəkildə tənzimlənməsi səciyyəvidir.
Məsələn, Çin Xalq Respublikası Konstitusiyasının “Dövlət Şurası” adlanan
3-cü bölməsinin 89-cu maddəsi hökumətin səlahiyyətlərini müəyyən edən on
səkkiz bənddən ibarətdir. Slovakiya hökumətinin səlahiyyətləri isə ölkə
konstitusiyasının 119-cu maddəsinin on ikibəndində öz əksini tapır. Onu da
qeyd edək ki, Slovakiya parlamentli respublikadır və bu hal bir çox digər
parlamentli quruluşlar üçün də səciyyəvi hesab edilə bilər.
Prezidentli
respublikalarda prezident icra hakimiyyətinin daşıyıcısı hesabedildiyindən
onun verdiyi aktlar hökumət aktları sayılır. Qarışıq idarəçilikformalı
respublikalarda isə hökumətin səlahiyyətləri fərqli şəkildə nizama salınır.
Məsələn, Namibiya hökumətinin səlahiyyətləri prezident vəbaş nazir daxil
olmaqla onun üzvlərinin birgə səlahiyyətləri kimi müəyyən edilir. Müqayisə
üçün qeyd edək ki, digər “qarışıq” respublikanın - FransanınKonstitusiyası
hökumətin səlahiyyətlərini iyirminci maddənin ilk iki hissəsində kifayət
qədər qısa müəyyən edir: hökumət millətin siyasətinimüəyyənləşdirir və idarə
edir; inzibati orqanlar və silahlı qüvvələr onun sərəncamındadır.
Hökumət öz
iclaslarında qərarlar qəbul edir. Bu iclaslar həmişə bağlı qapılar arxasında
keçirilir. Parlamentli monarxiyalarda və parlamentli
respublikalardaiclasların iki növü fərqləndirilir: rəsmi və qeyri-rəsmi.
Rəsmi iclaslarda dövlət başçısı iştirak edir və bəzən hətta sədrlik də edir
(lakin bəzi konstitusiyalı monarxiyalarda dövlət başçısının hökumətin
iclaslarında iştirakını qadağan edən qayda təşəkkül tapıb), lakin bu
iclaslar daha çoxformal səciyyə daşıyır. Belə ki, həmin iclaslarda bundan
əvvəlki qeyri-rəsmi iclaslarda işlənib hazırlanmış qərarlar yalnız
rəsmiləşdirilir. Hökumətin faktiki rəhbərinin dövlət başçısı olduğu
prezidentli respublikalarda və dualist monarxiyalarda isə, əksinə, rəsmi
iclaslar daha mühüm əhəmiyyət daşıyır.Bu dövlətlərdə heç bir əhəmiyyətli
qərar hökumət tərəfindən dövlət başçısının iştirakı olmadan qəbul edilmir.
Baş nazir vəzifəsinin olmadığı prezidentli respublikalarda, təbii ki,
hökumət iclaslarının rəsmi və qeyri-rəsmi iclaslar kimi bölgüsü yoxdur,
dövlət başçısı bütün iclaslarda iştirak və sədrlik edir.
Hökumətin
iclaslarında səsvermənin keçirilməsi prinsipcə mümkündür və qərarsəs çoxluğu
ilə qəbul edilə bilər. Lakin təcrübədə buna, demək olar ki, rast gəlinmir.
Mütləq və dualist monarxiyalarda, prezidentli respublikalardaəsl hökumət
başçısının - monarxın və ya prezidentin fikri həlledicidir.Buna sübut
olaraq, məsələn, T. Ruzveltin prezident olduğu dövrün ABŞ təcrübəsindən olan
bir hadisəni xatırlatmaq yerinə düşərdi. Prezident kabinetinin iclasında
Ruzveltin təklifinin əleyhinə bütün nazirlər çıxış edir. Prezident isə
yığıncağı belə yekunlaşdırır: on nəfər “əleyhinə”, bir nəfər “lehinə”, qərar
qəbul edildi.
Hökumət öz
fəaliyyətinə görə siyasi, mülki və cinayət məsuliyyəti daşıyır (söhbət
xidməti vəzifələrin yerinə yetirilməsi ilə bağlı məsuliyyətdən gedir,digər
cinayətlər, xətalar, hüquq pozuntularına görə isə hökumət üzvləri qanuna
uyğun olaraq adi vətəndaşlar kimi məsuliyyət daşıyır). Hökumətin və ya
ayrı-ayrı nazirlərin siyasi məsuliyyəti ondan ibarətdir ki, onlar
etimadsızlıq göstərildiyi hallarda istefaya getməlidir. Şərikli məsuliyyət
zamanı bütün kabinet, fərdi məsuliyyət zamanı isə etimadsızlıq göstərilmiş
nazir istefaya çıxır. Hansı məsuliyyət formasının tətbiq edilməsi haqqında
məsələni bəzi ölkələrdə kabinet özü (Böyük Britaniyada), digərlərindəisə
parlament (İtaliyada) həll edir.
Bir çox
konstitusiyalar hökumətin və ayrı-ayrı nazirlərin xidməti fəaliyyətlərinə
görə siyasi məsuliyyətlə bərabər mülki məsuliyyət daşımalarını da nəzərdə
tutur. Belə məsuliyyət hökumətin fəaliyyəti nəticəsində vətəndaşlara və
hüquqi şəxslərə vurulan ziyanın ödənilməsini bildirir. Ziyanın ödənilməsi
məhkəmənin qərarı ilə zərərçəkmişin mülki iddia ilə məhkəməyə müraciət
etməsi nəticəsində həyata keçirilir.
Nəhayət,
hökumətin, onun üzvlərinin xidməti vəzifələri yerinə yetirərkən qanunları
pozduqlarına görə cinayət məsuliyyəti də mövcuddur. Əksər hallarda onun
formaları prezidentin məsuliyyəti ilə (impiçment, parlament palatalarından
biri tərəfindən həyata keçirilən məhkəmə, parlament tərəfindən məxsusi
təşkil edilən xüsusi məhkəmə, konstitusiya məhkəməsində aparılan proses)
oxşardır. Hökumətin cinayət məsuliyyəti bəzi Afrika ölkələrində (Somali,
Ekvatorial Qvineya və s.; doğrudur, yalnız hərbi çevriliş və həmin hökumətin
devrilməsindən sonra) tətbiq edilib. İtaliyada, Yaponiyada hökumət üzvləri
rüşvətxorluğa və vergiləri ödəməməyə görə cinayət məsuliyyətinə cəlb edilib. |