|
TƏBİİ İNHİSARLAR VƏ ONLARIN
İCTİMAİ MƏQBUL DAVRANIŞI
RASİM TACƏDDİNOV
iqtisad elmləri namizədi, "Xəzər" Universitetinin müəllimi
Mənbə:
"Məşvərət", N1-2, 1997
İnzibati amirlik
iqqisadiyyatından Azərbaycana elə təsərrüfat sahələri miras qalıb ki, onlar
inhisarçı idarəçilik və maddi nemətlərin normallaşdırılmış bölgüsü tələbləri
əsasında yaradılmışdır. Digər tərəfdən, iqtisadiyyatın nəzarət mexanizmi
kimi rəqabətin saxlanması dövlətin əsas funksiyalarından biridir. Bizim
diqqətimizi bu ziddiyyətin həlli cəlb edir.
Anlayışa görə, sahibkarlıq
inhisarı o zaman mövcud olur ki, bir firma və ya az sayda firmalar
əhəmiyyətli bir sahədə əsas istehsal payını öz nəzarətində saxlasın.
Sahibkarlıq inhisarının həm lehinə, həm də əleyhinə olan dəlillər mövcuddur.
Əleyhinə dəlillərə
aiddir: Birinci,
inhisarlar məhsul buraxılışının məhdudlaşdırılmasını mümkün və sərfəli hesab
edərək həmin sahədə rəqabətin olmadığına görə daha yüksək qiymətlər təyin
edirlər. Nəticədə cəmiyyətin iqtisadi rifahı təmiz rəqabətin mövcud olduqu
şəraitə nisbətən aşağı olur.
İkinci,
bəzi Amerika iqtisadçılarının
tədqiqatları göstərir ki, bir çox emal sahələrində istehsalın miqyası ilə
bağlı qənaətə nail olmaq üçün heç də az sayda müəssisələrin orada fəaliyyət
göstərməsi tələb olunmur. Adətən bazar həcminin 2 və ya 3%-ni əhatə etmək
kifayətdir.
Üçüncü,
inhisarı qeyri-bərabər
gəlirlərə rəvac verdiyinə görə tənqid edirlər. Qiymətlərin qaldırılması və
bununla da mənfəətin artırılması hesabına inhisar gəlirləri özündə, daha
doğrusu, korporasiyanın rəhbər işçilərinin əlində cəmləşdirir.
Dərdüncü,
hesab edilir ki, iri
korporasiyalar hökumətə qeyri-leqal təsir göstərirlər. Bu da özünü həmin
nəhənglərin saxlanması və güclənməsi sahəsindəki qanunvericilikdə və dövlət
siyasətində büruzə verir.Sahibkarlıq inhisarının saxlanılması lehinə olan
əhəmiyyətli dəlillərə isə aiddir:
Birinci,
onlar daha
keyfiyyətli məhsul istehsal edirlər. Əks halda onlar yeganə inhisarçıya
çevrilməzdilər.
İkinci,
adətən
iqqisadçılar belə bazarda mövcud olan sahələrarası rəqabəti, xarici rəqabəti
və potensial rəqabəti kifayət qədər qiymətləndirmirlər.
Üçüncü,
hesab olunur
ki, yalnız iri istehsalçılar qabaqcıl texnologiyadan istifadə edərək məhsul
vahidinə sərf olunan məsrəfləri azalda və istehlakçılara nisbətən aşağı
qiymətə sata bilərlər.
Bütün bunlar
iqtisadiyyatın bir sıra sahələrində xüsusi əhəmiyyət kəsb edən, miqyas
effekqi adlanan vəziyyətlə bağlıdır. Bu sahələrdə qənaətcillik istehsal
miqyasının artımı ilə şərtlənir. Eyni zamanda rəqabət isə çətin və ya
mümkünsüz hesab olunur. Belə sahələr təbii inhisarlar adlanır. Miqyas
effektinin böyüklüyü nəticəsində əgər bir firma rəqabət aparan bir neçə
firmaya nisbətən məhsul vahidinə sərf olunan daha aşağı məsrəflərlə bütün
bazarı təmin edirsə, belə şəraitdə təbii inhisar mövcud olur. Bu cür şərait
ictimai istifadə müəssisələri olan elektrik, su və qaz təminatı
müəssisələri, telefon xidməti və s. üçün xarakterikdir. Əgər bazar çoxlu
istehsalçılar arasında bəlünmüş olsaydı miqyas effekti əldə olunmazdı. Bu
halda məhsul vahidinə sərf olunan məsrəflər yüksək olar və həmin məsrəflərin
çıxarılması üçün yüksək də qiymətlər tələb olunardı.
Bir qayda olaraq
bu sahalərə dövlət tərəfindən geniş imtiyazlar verilir. Lakin hökumət
müəyyən coğrafi ərazini avtobus xidməti, elektrik və ya su ilə təmin etmək
kimi istisna hüququ əvəzində bu inhisarların fəaliyyətini tənzimləmək
hüququnu özündə saxlayır. Təbii imhisarların ictimai məqbul davranışı təmin
etmə vasitəsi kimi iki variant mümkündür: dövlət mülkiyyəti və dövlət
tənzimləməsi.
Dövlət
mülkiyyəti nümunəsi kimi VES RSC və "Qazprom" təbii
inhisarlarına qarşı Rusiya hökumətinin siyasətini göstərmək slar, Təbii
inhisarların islahatı haqqında Rusiya prezidentinin fərmanına uyğun olaraq
dövlətin və inhisarların nümayəndələrindən ibarət kollegiyalar yaradılır.
Kollegiyalar vahid siyasət yeritməlidir. Dövlət iümayəndələri bu
kompaniyaların səhmlərinin kurs dəyərinin artımına yardım etməli, büdcəyə
bütün ödənişlərin vaxtında ödənilməsinə nəzarət etməlidir. Onlar antiinhisar
qanunvericiliyinə dəqiq əməl edilməsini izləməlidir. Paralel olaraq,
tərkibinə mal istehlakçılarının hüquqlarını və inhisarların xidmətlərini
müdafiə edən cəmiyyətlərin nümayəndələri daxil olan müşahidə şuralarının
yaradılması nəzərdə tutulur. Bütün bu sadalanan tədbirlər formal olaraq
dövlətə məxsus şirkətlərə dövlətin təsirinin zəruriliyi ilə bağlıdır.
Məsələ
burasındadır ki, Rusiyada elektrik enerjisi və qaz sənayesinin bütün dövlət
əmlakının özəlləşdirilməsi və səhmdar kapitala çevrilməsi gedişində xüsusi
bölmədə səhmlərin ancaq bir hissəsi reallaşdırılmışdır. Bununla yanaşı,
VES RSC və "Qazprom'-un səhmlərinin nəzarət zərfi dövlətin əlində
qalmışdır. Və indi VES RSC elektrik enerjisinin nəqli üzrə yeganə
şirkətdir, elektrik enerjisi istehsal edən şirkətlər isə azad bazarda
müstəqil istehsalçılar kimi rəqabət aparacaqlar. Rəqabət mühitinin əsas
vəzifəsi sənaye müəssisələri üçün elektrik enerjisi tariflərinin aşağı
salınmasıdır. Rusiya hökuməti elektrik enerjisi tariflərinin 30%
endirilməsini artıq elan edib.
İkinci variant.
ABŞ-da daha geniş yer verilən dövlət tənzimləməsi mexanizmidir. Əsas federal
tənzimləyici komissiyalar, Ştatlararası ticarət üzrə komissiya (dəmiryol,
yük və avtobus daşımaları, su yolları, dəniz donanması, nəqliyyat
kontorları), Energetika idarəetməsi üzrə federal komissiya (elektrik
enerjisi, qaz, qaz və neft boru-kəmər, hidroelektrik tikintiləri) və rabitə
üzrə (telefon, televiziya, kabel televiziyası, radio, teleqraf,
radiotelefon, qeydiyyata alınmış radiohəvəskarlar və s.) federal
komissiyalardır. Hesablamalara görə, ABŞ-da tənzimləyici bölmə MMM-in 10%-ni
təşkil edir.
Təbii inhisarlar
haqqında qanunvericiliyin məqsədi cəmiyyətin maraqı naminə tənzimləmə
nəzəriyyəsinə daxildir. Bu nəzəriyyənin məntiqi əsasını belə bir detal
təşkil edir ki, əgər rəqabət yersizdirsə, onda nəzarətdənkənar hakimiyyət
inhisarında sui-istifadədən qaçmaq üçün tənzimlənən inhisar yaratmaq
lazımdır.
Təcrübədə
tənzimləməni həyata keçirənlər elə tariflər müəyyən etməyə çalışırlar ki,
onlar istehsal məsrəflərini ödəməklə müəssisəyə ədalətli gəlir gətirsinlər.
Keçmiş sovet
respublikalarından Litva təbii inhisarpara münasibətdə dövlət tənzimləməsi
siyasətini seçib. Litvada bütün inhisarlar özəlləşdirilir. Məsələn,
energetika bazarında neft inhisarçısının əmlakı xırdalanacaq, şəhər və
rayonlarda müxtəlif cəmiyyətlərə satılacaq. Bütün bu firmalar yerli
hakimiyyətin nəzarəti altında olacaqdır. Hələ rəqabət haqtında qanunların
qüvvəyə minmədiyi birinci mərhələdə yerli bazarda yeni sahibkarların öz
güzəştli vəziyyətlərindən sui-istifadənin qarşısını almaq üçün hökumət
qiymətlərə nəzarəti öz öhdəsinə götürür. Gələcəkdə hökumətin funksiyası
ancaq planlaşdırma, strateji öncəgörmələşdirmə (proqnozlaşdırma) və
inhisarların fəaliyyətinə nəzarətlə məhdudlaşacaqdır.
Bazarların azad
rəqabət fəlsəfəsini özündə cəmləşdirən bazar iqtisadiyyatı, şübhəli ictimai
münasibətlərdən sahibkarlıq inhisarına keçid əlverişli mühit yaradır. Ona
görə də iqtisadi və texniki şərtlərin təsiri ilə inhisarın ayrılmaz elementə
çevrilmədiyi ictimai nəzarət bazarların əksəriyyətində inhisarların
inkişafının qarşısını alan antiinhisar və antitrest qanunvericiliyi
formasını almışdır. Lakin bu, ayrıca bir söhbətin məvzusudur. Belə ki
dövlətin fəaliyyətinin bu sahəsi təbii inhisarlar halından fərqli olaraq,
mütləq əks strategiyaya malikdir.
Azərbaycanda
təbii monopoliyalar tərəfindən ictimaiyyətin qəbul etdiyi davranışın əldə
edilməsi üçün mənə elə gəlir ki, kommunal xidmət sahələri müəssisələrinin
təsərrüfat fəaliyyətinin iqtisadi təhlili aparılmalıdır. Əsas məqsəd -
istehsal məsrəflərinin məqsədəuyğunluğunun aşkar edilməsi, xidmətin maya
dəyərinin aşağı salınması vasitəsi kimi əsaslandırılmamış məsrəflərin
azaldılması imkanlarının araşdırılmasıdır.
Sonra xidmət
üçün elə tariflər verilməlidir ki, onlar istehsal məsrəflərini ödəyə və
inhisarçılar üçün ədalətli gəlir norması gətirə bilsin. Yanacaq-energetika
kompleksi və kommunal xidmət sahələrinin hissə-hissə, yaxud tam
özəlləşdirilməsi bu prosesi mövcud dünya təcrübəsinə daha da
yaxınlaşdırır. |